Lava Leap

Lava Leap to bieg jednym stuknięciem na wulkanie, który zdecydowanie nie śpi. Marsh biegnie w prawo sam z siebie, a jedyne, co decydujesz, to kiedy oderwać się od ziemi. Krótkie stuknięcie to podskok, przytrzymane stuknięcie to pełny łuk, a drugie stuknięcie w powietrzu to napędzany parą podwójny skok, który ratuje źle wyliczone skoki. Przesuń w dół albo naciśnij S, a Marsh spada jak kamień: tak przebijasz się przez rozpadający się most na niższą półkę i tak spłaszczasz toczący się w twoją stronę głaz.

Bieg zbudowany jest z ponad czterdziestu ręcznie zaprojektowanych fragmentów wulkanu — bazaltowych filarów, mostów zapadających się pod nogami, sprężystych grzybów, wznoszących się fal lawy, kominów parowych wyrzucających cię na wyższy poziom, huśtających się łańcuchów i strumieni lawy — tasowanych w świeżą trasę za każdym razem i delikatnie przyspieszanych im dalej zajdziesz. Każdy fragment jest tak zaprojektowany, że zawsze istnieje przejście przy każdej prędkości, więc koniec biegu to koniec, za który możesz uczciwie winić tylko siebie. Posypki są rozrzucone wzdłuż kuszącej trasy, a nie tej bezpiecznej, a cztery skrzynki na chwilę zmieniają zasady: chłodząca tarcza odbijająca jedno zanurzenie w lawie, sprężynowe buty, magnes na posypki i rakieta pozwalająca przelecieć prosto nad kolejną przepaścią.

Prawdziwą presją jest żar. Biegnij nisko, blisko lawy, a Marsh brązowieje od stóp w górę — widać, jak to pnie się po jego ciele — a całkowicie przypieczona pianka kończy bieg. Rozsiane po trasie lodowate podkładki chłodzące cofają ten miernik, więc wyższa i niższa droga to ciągły kompromis między posypkami a pozostaniem jadalnym. Zajdź wystarczająco daleko, a odblokują się i dołączą trzej przyjaciele: s'more na 1000 m, tost na 3000 m i ciastko na 6000 m. Twój najlepszy dystans jest zapisywany w przeglądarce, a całość gra się jednym kciukiem na telefonie albo spacją na komputerze.