Pixel Knight

Pixel Knight to precyzyjna platformówka narysowana tak, jak rysowały maszyny 16-bitowe: cały świat jest namalowany w maleńkim buforze o niskiej rozdzielczości i powiększony na ekranie o całkowitą liczbę razy, więc każdy piksel pozostaje twardym małym kwadratem. Jedna paleta trzydziestu dwóch kolorów obsługuje wszystko, od cieniowanego zmierzchu nad dziedzińcem po błyskawice za wieżą. Pochodnie migoczą, sztandary falują, góry i mury zamku przesuwają się z trzema różnymi prędkościami, a pióropusz rycerza powiewa za nim, gdy biegnie.

Sterowanie jest sednem gry. Skoki są tak wysokie, jak długo je przytrzymujesz, masz sześć klatek łaski po zbiegnięciu z krawędzi, a skok naciśnięty sześć klatek za wcześnie i tak zadziała w momencie lądowania. Zjedź po ścianie i odbij się od niej, połącz trzycios kombo mieczem na ziemi albo przytrzymaj w dół w powietrzu dla pchnięcia, które odbija się od śluzów, świec i hełmów. Śluzy patrolują, nietoperze fruną, szkieletowi łucznicy strzelają wzdłuż korytarza, a opancerzeni strażnicy podnoszą tarczę, przez którą nie przetniesz się mieczem: uderz ich od tyłu albo zgraj cios z ich zamachem, by wykonać parowanie, które otwiera ich na atak.

Piętnaście poziomów rozciąga się na trzy strefy, po cztery pomieszczenia i bossa w każdej. Rozpadające się bloki uginają się pod butami, huśtające się ostrza zamiatają podłogę pokoju z łańcuchami, klucze otwierają zaryglowane drzwi, a ruchome platformy przenoszą cię nad dołami z kolcami. Trzy serca, dowolna liczba prób od ostatnio zapalonej flagi i zegar na każdym poziomie z najlepszym czasem zapisywanym w przeglądarce. Na końcu każdej strefy czeka coś większego: opancerzony Gate Guardian z wielką siekierą, koronowany król śluzów, który dzieli się przy lądowaniu, oraz zjawa na dachu wieży, która znika i pojawia się za tobą.