Shadow Vault

Shadow Vault to skradankowa platformówka, w której światło jest całą grą. Każdy plan piętra ma wypalony własny obraz oświetlenia: światło księżyca przez wysokie okna, kolumny i balkony wycinające twarde pasy cienia z tych smug, ciepłe światło lamp rozlewające się po marmurze. Ten obraz jest też zbiorem zasad, bo gra odczytuje tę samą grafikę, sprawdzając, czy strażnik mógłby cię dostrzec. To, co wygląda na ciemne, jest ciemne, a to, co wygląda na oświetlone, cię zdradzi.

Biegasz, skaczesz z wyrozumiałym oknem lądowania, chwytasz krawędzie, zjeżdżasz po ścianach i czołgasz się przez przewody wentylacyjne. Możesz zgasić lampę, wyłączając jej krąg światła na dziesięć sekund, rzucić monetą po podłodze, żeby odciągnąć strażnika od jego trasy, wcisnąć się w gablotę albo za aksamitną kotarę oraz przytrzymać przycisk skradania, żeby przejść przez skrzypiącą deskę bez dźwięku. Siatki laserowe migają, włączając się i wyłączając, płyty naciskowe podnoszą pręty klatek, a moneta zostawiona na płycie utrzymuje je podniesione. Bycie zauważonym nikogo nie krzywdzi: strażnik po prostu odprowadza cię do ostatniego znalezionego ciemnego kąta, a licznik alarmu rośnie o jeden.

Piętnaście ręcznie zbudowanych pięter rozłożonych jest na trzy skrzydła: Salę Rzeźb, gdzie uczysz się czytać smugi światła; Galerię Klejnotów z siatkami laserowymi, przewodami i płytami naciskowymi; oraz sam Skarbiec, gdzie trzy latarki przeczesują pojedynczy korytarz. Każde piętro to trasa od świetlika do nagrody i z powrotem do drzwi serwisowych, z ukrytym klejnotem schowanym gdzieś poza oczywistą ścieżką. Trzy gwiazdki za czyste przejście poniżej limitu czasu, najlepsze czasy zapisywane w przeglądarce i skradająca się, chodząca linia basu grająca przez całą rozgrywkę.