Ink Hop

Ink Hop to nieskończona pionowa skakanka narysowana w całości piórem na kremowym papierze notesu. Blot skacze sam z siebie, więc jedyne, co kontrolujesz, to kierunek dryfowania: dotknij lub przeciągnij lewą i prawą połowę ekranu albo użyj strzałek. Każda linia, na której lądujesz, to pociągnięcie tuszu z chwianiem, które przerysowuje się osiem razy na sekundę, więc cała kartka po cichu faluje pod tobą, gdy się wspinasz. Twój wynik to osiągnięta wysokość, liczona w liniach zeszytu i zapisana w rogu tym samym charakterem pisma, co wszystko inne.

Nie każda linia cię utrzyma. Linie ciągłe są bezpieczne. Linie przerywane pękają po jednym odbiciu i odlatują. Niektóre linie przesuwają się z boku na bok, inne jeżdżą w górę i w dół na spinaczu, a kreski gumki są ścierane i domalowywane w pętli, więc trzeba lądować na tej połowie, która wciąż ma tusz. Zwinięte bazgrolące sprężynki wyrzucają cię od razu o pół kartki w górę. Warto zbierać czerwone gwiazdki, ołówkowy plecak odrzutowy na chwilę przeprowadza cię przez wszystko na drodze, a mały tuszowy parasol zamienia upadek w powolny dryf. Spudłuj wszystko, a spadniesz z dołu kartki; dotknij unoszącej się plamy tuszu, rozdarcia papieru albo bazgrolącego potwora, a rysunek się kończy.

Co pięćset linii kartka się przewraca. Arkusz unosi się i przesuwa na bok, a pod spodem czeka nowy: szkolne notatki ustępują miejsca stronie przepisu z kawowymi kółkami, potem papierowi w kratkę z matematyki, a potem dziennikowi podróży sklejonemu podartą taśmą. Każdy ma własne linie, własne plamy i własne dopiski na marginesie — bazgroły, kreski liczące, niedokończone rachunki i rzeczy, które ktoś napisał na marginesie i nigdy do nich nie wrócił. Pomyl się, a cała kartka pomarszczy się w zagięcia, a zostanie po niej tylko podarta karteczka z twoim wynikiem i słowami spróbuj ponownie.