Castle Cannons

Castle Cannons to artyleryjski pojedynek na jednym ekranie zainscenizowany jak teatrzyk kukiełkowy z pudełka po butach. Wszystko na ekranie wycięte jest z kolorowego papieru: niebo zbudowane z warstwowych pasków, chmury wiszące na sznurkach, słońce na patyku, morze z falistych fal i dwa zamki spiętrzone z papierowych bloków na zielonych papierowych wzgórzach. Po bokach sceny wiszą kurtyny. Trafiony blok zagina się w rogu, marszczy, a w końcu się miętoli, a kawałki fruwają jako papierowe skrawki.

Każdy zamek to prawdziwa konstrukcja z bloków. Bloki opierają się na blokach, tracą oparcie i się przewracają; kamień wytrzymuje trzy uderzenia, drewno dwa, szkło pęka od pierwszego, a złoto jest ciężkie i warte najwięcej, gdy spadnie poza krawędź. Gdzieś w środku siedzi przegubowy papierowy król, który chwieje się na swoich zawiasach, sapie, gdy wieża pod nim drży, i wiwatuje, gdy pada ta druga. Strąć go z siedziska albo wyrzuć z twierdzy, a runda jest twoja. Wiatr zmienia się między strzałami, a flaga obok twojej armaty pokazuje, w którą stronę, więc ten sam strzał nigdy nie działa dwa razy. Do wyboru jest pięć rodzajów pocisków: zwykła kula armatnia, pocisk kasetowy, który dzieli się na trzy na szczycie lotu, sprężysta kula, która odbija się dwa razy od ścian, kula wyburzeniowa krótkiego zasięgu oraz bomba-balonik, która dryfuje z wiatrem, aż coś ją przebije.

W grze jest osiem gotowych par zamków, plus jedna wycinana od nowa za każdym razem, oraz tryb budowania własnego zamku, w którym obaj gracze przed pierwszym strzałem wznoszą twierdzę z budżetu papieru. Graj we dwie osoby na jednej klawiaturze albo jednym telefonie, albo zmierz się z komputerem na poziomie Łatwym, Normalnym lub Trudnym – Trudny rozwiązuje cały łuk pod kątem wiatru i celuje w to, co podtrzymuje króla. Na telefonie w pionie scena składa się na pół: po jednym zamku na każdym końcu, papierowe morze między nimi, a wynik górnego gracza odwrócony do góry nogami, więc telefon możecie położyć płasko na stole i usiąść naprzeciwko siebie.