Mancala

Mancala to długa deska z ciepłego tekowego drewna z dwunastoma wyżłobionymi dołkami i głębokim magazynem na każdym końcu, rozłożona na plecionej macie z rafii, obok której stygnie filiżanka herbaty. Ziarna to szklane koraliki w bursztynie, jadeicie, kobalcie, rubinie i przezroczystym szkle, piętrzące się we wgłębieniach dokładnie tak, jak prawdziwe ziarna. Podnieś wszystko z jednego ze swoich dołków, a gra rozprowadzi je wokół planszy w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, po jednym koraliku na dołek, z cichym stukotem za każdym razem, gdy koralik ląduje.

Standardowa wersja to Kalah. Twój magazyn dostaje koralik, gdy go mijasz, magazyn przeciwnika jest zawsze pomijany, a jeśli twój ostatni koralik trafi do twojego magazynu, siejesz dalej – to dwie albo trzy dodatkowe tury z rzędu wygrywają partie. Upuść ostatni koralik do pustego dołka po swojej stronie, a zgarniesz go razem ze wszystkim, co leży w dołku naprzeciwko. Gdy jeden rząd wyschnie, drugi gracz zgarnia to, co zostało, a trafia to do jego magazynu. Ustawienia pozwalają wybrać trzy, cztery albo sześć koralików na dołek oraz zasady domowe, o które ludzie naprawdę się spierają, w tym co się dzieje z resztkami.

Jest tu też pełne Oware: bez siania do magazynów, przechwycenie za każdym razem, gdy twój ostatni koralik sprawi, że wrogi dołek ma dwa albo trzy ziarna, łańcuch cofający się wzdłuż rzędu, zasada wielkiego szlema oraz obowiązek utrzymywania drugiego rzędu przy życiu. Graj z przyjacielem na tym samym urządzeniu – na telefonie plansza stoi pionowo, więc każde z was siedzi przy swoim magazynie z imieniem ustawionym właściwą stroną – albo zmierz się z komputerem na poziomie Łatwym, Normalnym albo Trudnym, który przeszukuje dziesięć posunięć w głąb, zanim ty skończysz liczyć. Dotknij dołka, żeby siać, przytrzymaj, żeby zobaczyć dokładnie, gdzie wyląduje ostatni koralik, cofnij, gdy się pomylisz w liczeniu, i włącz liczby na planszy tylko, jeśli chcesz.