Lava Leap

Lava Leap is een one-tap-runner op een vulkaan die absoluut niet slaapt. Marsh sprint vanzelf naar rechts, en het enige wat jij bepaalt is wanneer hij van de grond komt. Een korte tik is een sprongetje, een ingehouden tik is een volle boog, en een tweede tik in de lucht is een dubbele sprong op een wolkje poeder die je redt als je een sprong verkeerd had ingeschat. Veeg omlaag, of druk op S, en Marsh valt als een baksteen: zo beuk je door een afbrokkelende brug naar de richel eronder, en zo plet je een rotsblok dat je kant op rolt.

De baan is opgebouwd uit meer dan veertig met de hand gemaakte vulkaanstukken — basaltzuilen, bruggen die het onder je voeten begeven, stuiterende paddenstoelen, oprijzende golven lava, stoomventilatoren die je naar de hoge route schieten, zwaaiende kettingen en lavageisers — die elke keer opnieuw geschud worden tot een frisse baan en langzaam sneller gaan naarmate je verder komt. Elk stuk is zo ontworpen dat er bij elke snelheid altijd een lijn doorheen zit, dus een run die eindigt, is een run die je eerlijk aan jezelf te wijten hebt. Hagelslag ligt verspreid langs de verleidelijke route in plaats van de veilige, en vier kratjes veranderen de regels voor even: een koel schild dat één duik in de lava opvangt, veerlaarzen, een hagelslagmagneet en een raket waarmee je zo over de volgende kloof vliegt.

De echte druk komt van de hitte. Ren laag, dicht bij de lava, en Marsh verbruint van onder naar boven — je kunt het letterlijk zien opkomen — en een volledig geroosterde marshmallow betekent het einde van de run. De ijskoude koelplekken langs de route draaien die meter weer terug, dus de hoge en de lage route zijn een voortdurende afweging tussen hagelslag en eetbaar blijven. Kom ver genoeg en drie vrienden worden ontgrendeld en sluiten zich aan: een s'more op 1.000 m, een sneetje toast op 3.000 m en een koekje op 6.000 m. Je beste afstand wordt in je browser bewaard, en het geheel speelt met één duim op een telefoon of met de spatiebalk op een desktop.