Sandwich Tower

Sandwich Tower to gra w układanie narysowana na ostatnich kartkach szkolnego zeszytu. Na dole leży Brenda, kromka chleba na talerzu, a nad nią, jedno po drugim, przesuwa się wszystko, co kładzie się na kanapkę: sałata, ser, pomidor, jajko sadzone. Stuknij albo kliknij gdziekolwiek, żeby to zrzucić. Zrzuć idealnie na środek, a będzie PERFECT (idealnie), a kilka takich z rzędu daje serię. Zrzuć trochę z boku, a część wystająca za krawędź odpada jako cała mała kopia samej siebie i macha na pożegnanie, a kanapka robi się trochę węższa.

A potem to już nie jest zwykłe drugie śniadanie. Gdy kanapka jest za wysoka na kuchnię, kartka się przewraca, coś ogromnego samo ląduje na górze, a gra toczy się dalej w domu z kanapą, wanną i BARDZO zadowoloną krową, potem przez całe miasto z autobusami, wielorybami i zamkami, w górę, w niebo z tęczami i sterowcami, i w końcu w kosmos, gdzie układasz planety, latające spodki i rakiety. Wyniki rosną w tym samym tempie, czyli kompletnie bez umiaru. Runda jest szybka, parę minut, a górną kromką jest Księżyc, który od początku czekał na swoją kolej. Połóż go, a zjawia się bardzo głodny kosmita i zostaje na obiad.

Masz trzy ogórki kiszone, a wszystko, co całkiem minie kanapkę, kosztuje cię jednego. Strać wszystkie trzy, a zamiast kanapki wyjdzie przekąska, co Brendzie też zupełnie pasuje. Każda kanapka, nawet przekąska, kończy się nowym kapeluszem dla tego, kto jest na samej górze, zapisanym w przeglądarce razem z twoim rekordem. Na stronie tytułowej jest też przycisk z napisem „nie naciskać”, a to, co robi, zostaje między tobą a krową.