Custard Surfer

Custard Surfer zaczyna się od miski budyniu przewróconej na kuchenną podłogę. Budyń jest tym zachwycony i zamienia się w falę, a Keith, banan w czerwonych trampkach, surfuje na niej na Wendy, różowym wafelku. Widzisz ich od tyłu, gdy pędzą trzypasmową drogą z budyniu: przesuń palcem albo użyj strzałek, żeby zmienić pas, stuknij lub przesuń w górę, żeby skoczyć, i przesuń w dół, żeby szybko wrócić na dół. Posypka daje punkty i buduje combo; trzęsących się galaretek, olbrzymich łyżek i gumowych kaczuszek lepiej unikać. Zderzenie to komiczne salto i zachwianie, a po trzech zachwianiach Keith musi się na chwilę położyć.

Fala tymczasem ciągle rośnie. Cztery centymetry zmieniają się w trzy metry i Keith surfuje ulicą obok zaparkowanych samochodów kołyszących się w budyniu. Potem fala ma osiemdziesiąt metrów wysokości i niesie całe miasto, którego domy płyną z nią i machają. Potem ma dwa kilometry wysokości na otwartym morzu, gdzie obok surfują wieloryby, a potem dziewięć tysięcy kilometrów wysokości w kosmosie, gdzie jedna drobinka posypki jest warta więcej niż większość państw. Punkty i tak są zapisywane.

Każda runda, która dotrze tak daleko, kończy się tak samo: fala dociera do Ziemi, a gdy budyń opadnie, Ziemia jest warstwowym deserem w szklanej misce, z Keithem na górze tam, gdzie powinna być wisienka. Runda trwa około dwóch minut, więc łatwo zagrać jeszcze raz, a rekord zapisuje się w przeglądarce. Każda runda, która wyjdzie poza kuchenną podłogę, daje też Keithowi coś nowego do ubrania, aż będzie miał wszystkie osiem rzeczy. Grasz palcem, myszą albo klawiaturą. P pauzuje, a M wycisza.