Mine Mogul

Mine Mogul to bierne przedsiębiorstwo górnicze narysowane jako przekrój zbocza wzgórza. Nad linią gruntu jest trawa, sosny, maszynownia wyciągowa, z której unosi się dym, i wieża wyciągowa, której koło obraca się, gdy tylko klatka jest w ruchu. Poniżej skała ułożona jest w pasma, które można odczytać jednym spojrzeniem, a twoje wyrobiska rozchodzą się w dół przez nie, chodnik po chodniku. Dotknij dowolnego miejsca w skale, a w tym miejscu ląduje uderzenie kilofa, z pyłem, odłamkami rudy i unoszącą się liczbą.

Do kopalni można wysłać dziesięć rodzajów pracowników i maszyn, od chłopca na posyłki z lampą i wiadrem po maszynę drążącą, która schodzi w dół i już nie wraca, a co dziesiąty, dwudziesty piąty, pięćdziesiąty i setny egzemplarz danego rodzaju podwaja to, co ten rodzaj wydobywa. Pogłębianie szybu to druga połowa zabawy: każdy nowy odcinek kosztuje więcej niż poprzedni, dokłada na ekranie kolejny oświetlony chodnik z górnikami, torami i wózkiem jeżdżącym między przodkiem a szybem, a co osiem odcinków wprowadza cię w bogatszy pokład. Jedna czwarta wszystkiego, co wydobyte, czeka na hałdzie przy nadszybiu, a cena rynkowa wszystkich sześciu rud sama dryfuje w górę i w dół, więc jest dobry moment na sprzedaż i zły.

Dwadzieścia cztery ulepszenia kamieni milowych czekają na własnej karcie — stalowe kilofy, lampy karbidowe, smar do wózków, biuro probiercze, proch strzelniczy, mapy geodezyjne, własna huta — każde z narysowaną odznaką i prostym zdaniem tłumaczącym, co robi. Kopalnia pracuje dalej nawet przez osiem godzin, gdy karta jest zamknięta, a specjalna karta informuje, co wydobyła nocna zmiana. Gdy dana runda zaszła już tak daleko, jak się da, zastawiaj nową działkę: szyb, załoga i pieniądze przepadają, ale zostają ci akty własności, które czynią każdą kolejną kopalnię bogatszą, oraz cztery trwałe ulepszenia, na które możesz je wydać. Gra zapisuje się sama w przeglądarce, działa palcem, myszą albo klawiaturą i chętnie zostanie zostawiona samej sobie na spokojne popołudnie.