Star Forge

Star Forge zaczyna się niemal od zera: rdzeń reaktora obracający się w pustej przestrzeni i stuknięcie, które wytrząsa z niego odrobinę energii. Wydaj to na tablicę słoneczną, a jej skrzydła rozkładają się na wewnętrznym pierścieniu. Wydaj ponownie, a otwiera się hangar dronów, drony wysuwają się do pasa asteroid i wracają obciążone stopem. Każdy zakup to prawdziwy obiekt przykręcony do stacji, więc pierścień, na który patrzysz, to dokładnie ten pierścień, za który zapłaciłeś, rosnący od dwóch samotnych modułów do pełnej, trzywarstwowej obroży reaktorów, rafinerii, hangarów i płatków dysona wokół rdzenia, który nigdy nie przestaje świecić.

Wszystkim rządzą trzy zasoby. Energia pochodzi z tablic słonecznych, reaktorów fuzyjnych i, znacznie później, płatków lustrzanych wielkości księżyca; stop wydobywają drony i przetwarzają rafinerie; badania sączą się z laboratoriów i obserwatoriów i kupują ulepszenia, które zmieniają całą krzywą — mnożniki produkcji, dłuższy skok na każde stuknięcie, szybsze sondy oraz automatyczny fabrykator, który po cichu kupuje najbardziej opłacalny moduł, gdy ty patrzysz na pracę dronów. Koszty rosną o około piętnaście procent na kopię, więc stacja zawsze ma kolejny krok i nigdy ślepy zaułek.

Gdy stać cię na to, sonda badawcza startuje na długiej zakrzywionej trajektorii i znika w mroku na czas od pół minuty do kilku minut. Gdy wyląduje, kartuje świat, dodaje go do nieba za twoją stacją i odblokowuje kolejny poziom modułów. Stacja pracuje dalej, gdy karta jest zamknięta, do ośmiu godzin, i wręcza ci kartę tego, co zarobiła i co znalazły twoje sondy pod twoją nieobecność. Ostatecznie przebieg jest wart więcej jako paliwo niż jako stacja: skocz do nowego systemu, wymień wszystko, co zbudowałeś, na rdzenie warp, które na stałe mnożą produkcję, i zacznij pierścień od nowa — szybciej, jaśniej, z każdym światem, który kiedykolwiek skartowałeś, wciąż widocznym nad głową.