Hungry Hole

Hungry Hole to dwuminutowa runda areny rozgrywana nad jasnym miasteczkiem widzianym z góry. Sterujesz dziurą, a wszystko, co zmieści się w twojej krawędzi, przechyla się, chwieje i znika z satysfakcjonującym mlaśnięciem. Najpierw pachołki drogowe i hydranty, potem kosze na śmieci, ławki parkowe, rowery i latarnie, następnie zaparkowane samochody, dęby, kioski, autobusy, całe domy, a jeśli runda pójdzie po twojej myśli — wieżowce w centrum. Każde połknięcie odrobinę poszerza twoją krawędź, więc drabina wciąż otwiera się przed tobą, a to, czego chwilę temu nie mogłeś tknąć, nagle staje się obiadem.

Miasteczko nie należy tylko do ciebie. Osiem rywalizujących dziur błąka się po tych samych ulicach, a tablica działa na żywo: imiona, punkty, twój wiersz wyróżniony na złoto, bieżący zapis tego, kto co właśnie zjadł, i rywal dołączający albo odpadający mniej więcej co pół minuty. Nowicjusze dryfują w stronę tego, co najbliżej, doświadczeni oceniają cały kwartał, zanim się zdecydują, a rekiny szukają mniejszej krawędzi — twojej, jeśli pozwolisz im podejść zbyt blisko. Dziura szersza od twojej może połknąć cię w całości, a ty wracasz mały na skraju mapy z pretensją i dziewięćdziesięcioma sekundami, by ją wyrównać. Tablica w stylu wieloosobowym oznacza, że każdy na niej gra na własną rękę, ty również.

Gdy zostaje trzydzieści sekund, krawędź miasteczka zaczyna obsuwać się w mrok, mapa ściska wszystkich na tym, co zostało, a ostatnie połknięcia są warte najwięcej. Potem pojawia się karta: twoje punkty, największa rzecz, jaką udało ci się połknąć, liczba zjedzonych rywali i miejsce, na którym skończyłeś. To krótka runda z długim echem — twój najlepszy wynik i najlepsze miejsce zapisują się w przeglądarce, więc zawsze jest liczba do pobicia. Graj myszą na komputerze albo przeciągaj kciukiem po telefonie trzymanym pionowo; oba warianty prowadzą tę samą arenę w tym samym tempie.