Bee Meadow

Bee Meadow to małe letnie gospodarstwo widziane niemal z góry, namalowane luźną akwarelą na arkuszu papieru o szorstkiej fakturze. Ziarnistość papieru prześwituje przez każdą zieloną plamę, żywopłot na obrzeżach to jedna miękka masa pigmentu, strumień płynie wzdłuż wschodniej strony, a kamienna chatka ze straganem miodowym stoi na końcu ścieżki. Rośnie tu siedem dzikich kwiatów — koniczyna, mak, lawenda, ogórecznik, kwiat jabłoni, słonecznik i wrzos — każdy z własnym nektarem, własną porą otwierania się i własnymi tygodniami roku, namalowany jako luźna kępa kwiatów, a nie równy rządek.

Pszczoły wykonują pracę na twoich oczach. Każdy ul mieści kolonię, która rośnie dzięki temu, co przynoszą zbieraczki, a te latają realnymi trasami: wygiętą linią do poletka w zasięgu, chwila przy kwiatach, potem powrót do deseczki wylotowej. Obserwując te złote nici, możesz odczytać stan swojej łąki — ul, do którego złoto płynie z sześciu kierunków, kwitnie, a ul, z którego nic nie wylatuje przez wejście, głoduje. Ustaw zbyt wiele uli wokół jednej łaty koniczyny, a podzielą między sobą nektar, aż najsłabszy wygłodnieje, więc gra tak naprawdę polega na tym, gdzie postawić ul, a nie ile możesz sobie na nie pozwolić.

Dzień trwa około dwóch minut, a pora roku to tydzień takich dni, więc cały arkusz przemalowuje się wraz ze zmianą roku, a z nim to, które kwiaty przyjmą się na łące. Ulewy przechodzą nad łąką i szarzą papier; pszczoły zostają w ulach, a ziemia pije wodę. Od czasu do czasu przelatuje rój i osiedla się w każdym pustym ulu, jaki na niego czeka, osy nachodzą najtłustszy ul, jeśli nie wystawisz strażniczek, a jarmark wiejski prosi o słoiki jednego konkretnego miodu za cenę, jakiej stragan sam nie zaoferuje. Wszystko zapisuje się w przeglądarce, a łąka żyje dalej bez ciebie — wróć, a dowiesz się, co pszczoły robiły pod twoją nieobecność.