Pizza Party

Pizza Party to gra kulinarna o tym, jak zrobić jedną pizzę porządnie, a potem powtarzać to coraz szybciej. Każde zamówienie przy okienku określa rozmiar, warstwę sosu, zestaw dodatków z dokładną liczbą sztuk, czasem co innego na lewej, a co innego na prawej połowie, oraz stopień wypieku: jasny, złoty albo mocno przypieczony. Nic tu nie polega na wciśnięciu przycisku. Ciasto rozciągasz, przeciągając palcem po okręgu, aż osiągnie obrys wymaganego rozmiaru, sos rozprowadzasz, przesuwając palcem, aż zapełni się wskaźnik pokrycia, ser posypujesz przeciąganiem, a każdy dodatek przeciągasz z tacy na pizzę, gdzie sam trafia w odpowiednie miejsce na niewidocznej siatce, dzięki czemu gotowa pizza da się równo pokroić.

Piec to miejsce, w którym gra pokazuje pazur. Pizza wjeżdża na kamień, a wskaźnik wypieku pnie się przez jasny, złoty i mocno przypieczony, zanim minie ostatni próg i wyjdzie spalona na czarno. Wyciągnij ją, potnij dwoma ruchami na krzyż — dokładnie przez środek, prostopadle do siebie, bo inaczej kawałki wyjdą krzywe — i podaj przez okienko, zanim gościowi skończy się cierpliwość. Każda pizza jest oceniana pod siedmioma względami: rozmiar, sos, równomierność sera, zgodność i rozmieszczenie dodatków z zamówieniem, wypiek, cięcia i czas oczekiwania. Szef kuchni za ladą ma zdanie na temat wszystkiego, i gość zresztą też.

Dwadzieścia wieczorów stopniowo otwiera kuchnię: oliwki drugiej nocy, duże pizze czwartej, zamówienia pół na pół szóstej, drugi piec ósmej, skuter dostawczy z napiętym czasem dziesiątej, dłuższa łopata piekąca szybciej dwunastej i nóż do krojenia na kółku piętnastej. Każdy wieczór kończy się raportem na tablicy kredowej wartym od jednej do trzech gwiazdek oraz garścią monet w grze, za które kupisz chłodną marmurową płytę, miedzianą chochlę, dozownik sera, nowy kamień do pieca albo świece na stoliki, by uspokoić gości. Graj palcem albo klawiaturą, w pionie lub poziomie, a osiągnięty wieczór zostaje zapisany w przeglądarce.